Lex 1 jaar

Marion; Lex vond de tunnel als pup het leukste speelgoed. Hij verstopte zich dan voor zijn broers en zusjes en sprong er dan onverwachts ineens uit, wat overigens niet altijd gewaardeerd werd door zijn broers en zussen, en wilde dan heerlijk spelen. Ook was hij vaak te vinden bij Lyam (Jorp) als een soort partner in crime. Samen kattenkwaad uit halen en je dan aankijken met van die onschuldig koppies ………. ik was het niet hoor !

Baasje; Na het overlijden van onze vorige Hovawart stond een ding vast: een nieuwe hond wordt weer een Hovawart. En toen zagen we dat er een nestje was bij Marion en Marcel. De eerste telefonische kennismaking was een zeer lang gesprek over onze ervaringen met Hovawarts en onze verwachtingen. We hadden er een goed gevoel over. En toen mochten we langs komen om kennis te maken met elkaar en moeder Luna. Wat een lieve hond! De aanraking van haar, bracht herinneringen boven en maakte het verlangen naar een eigen pup gelijk los. En toen kwam het verlossende nieuws: de pups waren geboren en een ervan was voor ons. Maar welke, daar moesten we nog minimaal 7 weken op wachten tot na de socialisatietest. Via de mooie website konden we ondertussen meegenieten van foto’s, filmpjes en hun avonturen. De kinderen wisten het gelijk. Het moest een blonde worden, alleen waren de meningen verdeeld over Leff of Lex. Gelukkig mochten we komen kijken en helpen socialiseren, al wisten we nog niet welke pup voor ons was. Mila kreeg met de wandeling gelijk haar favoriete hond Lex mee. En met de treinreis kreeg mama Lex toebedeeld.  En toen kregen we bij de terrasoefening eindelijk het verlossende woord: blonde Lex was ons nieuwe gezinslid. De kinderen waren helemaal door het dolle. En tot de dag van vandaag menen we dat Lex bij ons past en zijn we superblij met hem.

Ten eerste wil ik zeggen dat ik heel dankbaar ben dat jullie ons een rol hebben gegeven tijdens de socialisatieperiode, ondanks dat het voor jullie organisatorisch niet meeviel. Ik ben ervan overtuigd dat het Lex heel erg heeft geholpen dat hij mij al kende van de socialisatieperiode toen hij mee ging naar huis. Lex was de eerste maanden waar ik was. Het liefst op schoot, maar dat werd een beetje lastig toen hij groter werd. Dan maar met zijn voorpoten op schoot of op je schouders. En nu met  42,1 kg ligt hij het liefst nog steeds op schoot. Inmiddels op de bank, naast ons, waarvan we hadden gezegd dat we dat niet meer zouden doen. Lex is een ontzettende knuffel. Gelukkig maar, want daar houden wij van. Hij is ook heel lief en geduldig met de kinderen, die dol op hem zijn. Lex kan geen kwaad bij ze doen.  Lex is ondernemend, vindingrijk en zeer ondeugend. Niets is veilig of hij gaat ermee vandoor en maakt er vervolgens een spelletje van. Hij kijkt je dan aan of hij van geen kwaad bewust is alsof hij wil zeggen: ik wil alleen maar spelen. Knuffels die onze vorige hond vanaf pup af aan hebben overleefd, overleven bij Lex slechts een paar dagen. Hij kauwt graag, vooral op uitstulpsels. Tennisballen worden ontleed van de gele bekleding en verrassenderwijs blijft de bal daarna nog een tijdje heel, totdat ook de bal eraan moet geloven. Hij is lief en rustig in huis en heeft een sterke neus. Aan de lijn buiten kan het nog wat beter. Maar overall is het een tophond en willen we hem voor geen goud missen.

We zijn ervan overtuigd dat Lex vooral zo’n lieve knuffel is geworden door de tijd en aandacht die jullie, Marion en Marcel, in hem en zijn broers en zusjes hebben geïnvesteerd. Daarvoor ontzettend bedankt!!. Op naar het tweedel levensjaar en nieuwe verhalen en foto’s.

Veel liefs van Sonja, Ronald, Mila, Zoë en niet te vergeten Lex! 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *